Stukken

Stukken -publieksprijs Microhart-

Stukken

Het eerste stuk verloor ik in de diepte van smaragdgroen vermengd met ijsblauw. Fluisterende woorden en voorzichtige aanrakingen vol eerste keren. Ergens ver weg, begeleid door het geluid van rollende golven, verloor ik mezelf in je leugens. Hoog in de lucht, waar de zon haar glans verloor, realiseerde ik het me te laat.

Anders verliep het met het tweede stuk. Eigenlijk was het meer een flintertje, dat meedreef op de beat die rondwaarde over het terrein. Opgezweept door de deinende mensenmassa, eindigde ik in jouw armen. Onder een heldere sterrenhemel deelden we elkaars dromen, die verdwenen in het ochtendlicht. De magie maakte plaats voor de sleur van elke dag. Uiteindelijk werd je niet meer dan een herinnering.

Rampzalig voelde ik me toen ik het grootste stuk verloor. Voor eeuwig en altijd beloofde jij me. Te jong om zo verder te willen gaan, te oud om zomaar op te geven. Een eeuwigheid verborgen in frustraties en verwijten. Gevangen in een belofte die jij brak. Jij vond een onbeschadigd stuk en ik was weer alleen.

Terugdenkend aan die verloren stukken was er één constante. De vuurtoren op mijn rots midden in de woeste zee. Jij was daar toen ik hoorde dat ieder stuk geen kracht meer had. Het gevecht dat ik niet zou kunnen winnen. Jij probeerde de stukken te maken, en uiteindelijk waren we weer heel. Totdat de morgen komt en ik het grootste stuk van jou zal breken en we afscheid zullen moeten nemen van alle stukken die ons maakten.