Zij

Geheim spel

Zij

De secretaresse deed niets dan haar een verveelde blik toewerpen toen de glazen schuifdeuren sissend openschoven. Met grote passen liep ze de deuren door, hakken zachtjes tikkend op de grond. Haar perfect gemanicuurde hand gleed in de ruime zak van de bontjas en haar adem ontsnapte pas zachtjes toen ze het koude ijzer voelde. Vierde verdieping, had hij gezegd.

De schemerige verlichting van de lift wierp schaduwen achter haar en voor de deuren openschoven wierp ze een snelle blik op zichzelf. Ze knikte tevreden.

Diezelfde tevredenheid vermengd met lust was te zien op de gezichten van de twee mannen in de kamer. Één deed zijn mond open, maar zijn begroeting werd al snel afgebroken. 

Gek eigenlijk, dacht ze, dat iemands leven kon beëindigd worden met wat neerkwam op een druk op een knop. Gefascineerd keek ze toe hoe het bloed van de tweede man zich vermengde met dat van de eerste en extra diepte toevoegde aan het kunstwerk op het beige behang. Een kunstwerk van bloedbloemen, haast onwerkelijk mooi. Enkele druppels gleden traag naar beneden en vormden de bloemstelen, de blaadjes de vlekken die niet de rechte koers gevolgd hadden. 

Met een soepele beweging liet ze het pistool terug in haar zak vallen en nam haar telefoon eruit. Terwijl ze de foto toevoegde aan haar persoonlijke, geheime verzameling, dwarrelde een klein wit briefje licht als een veertje naar beneden.

De deur sloeg met een klap achter haar dicht. Hij speelde het spel graag, en zij speelde het mee voor hem.