Het Stille Meisje

Het stille meisje #RotterdamSchrijft Ambassadeursverhaal

Het Stille Meisje

Kaboem, kaboem, Kaboem! Ik liep met een glimlach door de donkere gang van Nighttown naar binnen en hoorde de bass al door de muren dreunen. Hier had ik weer heel de week naar uit zitten kijken: Zaterdagavond! Thuis had ik weer uren voor de spiegel gestaan, wat moet ik nu weer aan? Mijn blauwe jurk? Nee veel te saai; zwarte minirok? Die zit niet echt lekker. Tientallen outfits later en met het nummer “Promised Land” van Joe Smooth https://youtu.be/V09x2y9MHbA op de achtergrond, koos ik uiteindelijk voor een strakke zwarte jurk met witte strepen. Ik wierp een goedkeurende bik naar de spiegel. Ik was er klaar voor om mezelf te verliezen in de nacht.

Met mijn jas in mijn hand liep ik naar de garderobe. Ja, dat nummer wilde ik juist horen! “Ghetto Heaven” van Family Stand https://youtu.be/AoIaDkJfBRY. Met mijn hoofd stond ik al op de dansvloer. Ik wilde dansen, Vogue’n op “Video Clash” van Lil Louis https://youtu.be/wgSZrT1S33E, dansen tot de zon opkwam. Mijn danspasjes waren niet ingetogen, integendeel. Thuis had ik weer voor de spiegel geoefend en hier, op de dansvloer begon het echte werk. Hier voelde ik mij thuis. Zodra ik op de dansvloer stond, kwam mijn hele lichaam in beweging niet alleen vanavond maar íedere zaterdagavond. Ik ging op in de muziek. Anderen zagen het ook, al snel werd er een spotlight op me gericht en ik genoot ervan. Iedere keer dat de dj een nieuw nummer inzette voelde ik mijn hart sneller kloppen. Ik kwam tot leven en voelde mij Queen of the night.

Dit herhaalde zich elke zaterdagavond weer. En al gauw werd aan mij gevraagd of ik als gogodanseres wilde dansen op toen nog exclusieve house party’s. Ik vond dat natuurlijk geweldig. Hoe tof is dat? Betaald worden om te dansen!

Op 15 jarige leeftijd richtte ik een Vogue groepje op https://nl.wikipedia.org/wiki/Vogue_(dansstijl). Dit deed ik samen met twee andere meiden. We deden verschillende optredens door heel het land. We waren echt een selfmade dans groepje. Onze make-up en kleding verzorgden wij allemaal zelf. In deze periode kwam ik als snel in de gayscene terecht. Ik werd warm ontvangen binnen deze nieuwe geweldige familie van de nacht . De gays hebben mij geleerd dat het juist geweldig is om anders te zijn en dat je je niet druk hoeft te maken over wat anderen van je zouden kunnen denken, wees gewoon jezelf, dan ben je goed genoeg!

Niet kort daarna werd ik door dj Paul Elstak gevraagd als vaste danseres tijdens de shows van house formatie Holy Noise https://nl.wikipedia.org/wiki/Holy_Noise; de tweede house formatie in Nederland met een top 40 hit. Met de hit James Brown is still alive https://www.youtube.com/watch?v=3zYN-K6aesE, tourde we heel de wereld rond. Het grappige was wel, dat ik gewoon nog op school zat. Dus in het weekend danste ik in volle zalen (zoals bijvoorbeeld the Lime Light in New York) https://www.youtube.com/watch?v=6WHRzxUG4hQ, en doordeweeks zat ik overdag weer gewoon braaf tussen de schoolbanken.

Een expressief type, zo zou je me zeker omschrijven wanneer je mij op de dansvloer of op het podium zag bewegen. Op school was daar echter helemaal níets meer van terug te zien. Op de dansvloer en op het podium probeerde ik de spotlight te claimen, maar in de klas wilde ik juist onzichtbaar zijn. Vooral toen ik een jaar of acht was.

“Natasja, wil jij voorlezen?” Ik bleef muisstil. Als je mij niet hoort, dan zie je mij toch ook niet? Het liefst verdween ik uit het zicht. Bij het vallen van mijn naam, werd ik weer herinnerd aan de realiteit. Het angstzweet brak me uit. Waarom moet de juf míj weer hebben, ze weet toch dat ik stotter?!
Alle gezichten waren op mij gericht. Ik voelde hun ogen op me branden. Ik hoorde ze al zuchten, sommige hoorde ik zelfs lachen. Ze dachten allemaal hetzelfde: Kan iemand anders het niet doen want Natasja kan niet praten!

“Natasja”, zei de juf nogmaals. Ik keek naar mijn boek en probeerde de woorden in me op te nemen. Ik deed mijn mond open en bij voorbaat bleven de letters al in mijn keel hangen. Ik kreeg het benauwd en ik hoorde mijn hart in mijn keel kloppen. De woorden kwamen er haperend uit, net als een haperende plaat.

Ik voelde de tranen opkomen en daarmee had ik er, naast het voorlezen,  nog een uitdaging bij, namelijk mijn tranen inhouden. Want wat is erger dan luisteren naar een stotterend persoon met een leesbeurt? Juist, luisteren naar een stotterend persoon met een leesbeurt dat huilt… Dat moest ik ten allen tijden proberen te voorkomen, vond ik op dat moment. Ik stotterde en werd daar al mee gepest op school dus dat huilen kon ik er echt niet bij hebben. Wat een battle is dat geweest…

Het is makkelijk om in je schulp te kruipen en de wereld buiten te sluiten. In je eigen schulp(je), hoef je immers niet hardop te praten. Toen ik acht was dacht ik na over wat ik later zou willen worden, of eigenlijk over wat ik later zou kunnen worden gezien mijn spraakprobleem. Ik kwam er al snel achter dat ik het zou moeten doen met beroepen waarbij ik niet zou hoeven praten. Maar hoe langer ik daarmee bezig was hoe meer ik erachter kwam dat dit een onmogelijke opgave zou worden. In bijna iéder beroep wordt namelijk gepraat. Ik wilde niet meer klinken als een scratchende track, maar het geluid soepel laten vloeien. Maar hoe? De leraren probeerden mij te helpen met mijn spraakprobleem. Zij hebben mij een tijdje spraakhulp gegeven. Hoewel ik weet dat men echt hun best deed om mij te helpen heeft het toch niet gewerkt. Tot overmaat van ramp werd ik soms op de gang gezet tijdens een leesbeurt in de hoop mij hiermee te helpen, maar dit werkte natuurlijk juist averechts. Het zorgde er alleen maar voor dat ik mij alleen en onbegrepen voelde.

Ondanks dat ik zo onzeker was op school wist ik van jongs af aan dat school mijn ‘ticket’ naar een beter leven was. Mijn thuissituatie was niet altijd even fijn. Mijn ouders waren liefdevol, maar zij kampten ook met hun eigen problemen. Waar ik een persoonlijke strijd voerde met mijn stotterprobleem, voerden zij een persoonlijke strijd met hun verslavingen.

Ik wist dat ik iets moest veranderen om écht iets van het leven te maken.

Ik kwam thuis, ging direct naar mijn slaapkamer, gooide mijn schooltas op bed en liep naar het bureau waaraan ik altijd trouw mijn huiswerk maakte. Hier kon ik echt úren doorbrengen. Op het bureau stond mijn cassetterecorder, ik keek ernaar en opeens ging er bij mij een lampje branden. Uit mijn onderste bureaulade pakte ik gauw een cassettebandje en stopte hem in de cassetterecorder. Eerst even luisteren wat erop staat. Ik drukte op play en hoorde de muziek van Madonna door de kamer galmen. Een van mijn lievelingsnummers “Everybody” https://youtu.be/cOqr_x_9fMc, maar die kon ik later ook nog wel opnemen. Ik drukte vervolgens de record knop in en ik begon met het oplezen van mijn lesstof: ‘Het menselijk lichaam bestaat uit een groot aantal organen. Organen zijn opgebouwd uit weefsels, die weer bestaan uit cellen’…

Zo gingen uren voorbij, waarbij ik mijn lesstof hardop voorlas en opnam. Vervolgens spoelde ik het bandje terug en las ik de tekst hardop. Dit deed ik meerdere keren om de lesstof zo goed mogelijk in mijn hoofd te prenten. Dit herhaalde ik totdat ik in slaap viel, elke dag weer. Hoewel ik dit niet direct doorhad was dit voor mij de perfecte methode om van het stotteren af te komen. Zoetjes aan ging ik steeds minder stotteren en kreeg ik meer zelfvertrouwen. Want als ik alleen en in alle rust voorlas aan mezelf, lukte het praten vaak wel! Tegen de tijd dat ik naar de middelbare school ging, was ik wonder boven wonder van mijn stotterprobleem af! En gelukkig maar. Op de basisschool konden de kinderen al best wreed zijn, laat staan op de middelbare school.

Hoe had ik ooít kunnen bedenken dat ik mijn eigen radioprogramma zou presenteren? Als kind was ik juist altijd op zoek naar beroepen waarvoor ik niet hoefde te praten. Tot vele ongenoegen van mijn achtjarige ik, was er bijna geen enkel beroep waar je lekker ‘muisstil’ kon zijn. De ironie van het leven.

Mijn verhaal staat niet op zich en mijn verhaal is niet bijzonder. Zoals mijn verhaal zijn er zoveel andere verhalen van jonge meiden die, ondanks hun strubbelingen, toch iets proberen te maken van hun leven. Juist voor deze meiden wilde ik iets betekenen, iets opzetten waar jonge meiden echt iets aan zouden kunnen hebben in hun leven. Ik bedacht me: “ Wat had ik nodig gehad toen ik jong was?”

Het moest een project worden waar meiden zichzelf kunnen zijn, waar zij veilig en zonder oordeel hun verhaal kunnen doen. Een plek waar je graag bij wilt horen. Maar ook een plek waar je dingen spelenderwijs en vooral met veel fun leert. Dingen als vergaderen, luisteren, interviewen, op tijd komen, respect hebben voor elkaar, samenwerken, leren flexibel zijn (want dat leer je immers niet uit de boeken), een plek waar meiden succesmomenten kunnen ervaren en hierdoor zelfverzekerder worden en een plek die de horizon verbreed van jonge meiden en het netwerk versterkt.

Ik bedacht en ontwikkelde in 2004 het meiden radioproject Chica Radio. Deze show gaf jonge meiden ongeacht cultuur of afkomst een stem. In het programma bespraken de meiden onderwerpen die zij belangrijk vonden. Geen enkel topic was taboe.

Ik heb het programma zo’n 4,5 jaar samen met meiden gepresenteerd bij FunX. In die tijd mocht ik zien hoe die meiden zich in de loop der jaren hebben ontwikkeld. Ik vond het mooi om onderdeel te zijn van hun groeiproces. Daarnaast kon ik de jongere versie van mezelf ook in de meiden herkennen. De documentaire ‘De Meiden van Chica Radio’ http://www.chicksandthecity.nl/?page_id=1531 is in die periode gefilmd en geregisseerd door Elsbeth Noppen en mij. In de documentaire deel ik ook mijn verhaal met de kijkers. Maar de film gaat uiteindelijk vooral over de meiden zelf. De documentaire volgt dan ook een deel van de meiden. De kijker vangt een glimp op van hun levens. Wat zijn hun dromen en ambities? Waar lopen zij tegenaan? En kan een dubbeltje een kwartje worden? De documentaire werd onder andere uitgezonden op RTV Rijnmond en wist hele hoge kijkcijfers te halen. Ik ben daar nog steeds erg trots op! De film werd in 2011 genomineerd voor de NL Awards en het radioproject werd genomineerd voor de eerste editie van de Aardig Onderweg Awards. Als kers op de taart kon men de documentaire ook bekijken tijdens het Nederlands Filmfestival.

Omdat de documentaire “De meiden van Chica Radio” met succes uitgezonden was op RTV Rijnmond, was de overstap van de lokale zender FunX naar de regionale zender RTV Rijnmond zo gemaakt. Chica Radio werd omgedoopt tot Chicks And The City. Net als Chica Radio, wordt Chicks And The City gemaakt door een grote groep meiden. De meiden bepalen ook hier weer welke onderwerpen er worden behandeld en welke gasten we uitnodigen. Zo kan het zomaar zijn dat je als jonge Chicks And The City deelnemer, naast grote sterren als Caro Emerald of plus size model Danielle van Grondelle zit! Onlangs vierden wij ons vijfjarig jubileum bij RTV Rijnmond en zitten we op dit moment in seizoen 7 van Chicks And The City. We zijn nu bezig met een beeld variant van Chicks And The City, een project waar ik ook erg in geloof, deze is coming soon!

Ik zal me blijven inzetten voor jonge meiden omdat ik weet hoe belangrijk dat kan zijn en hoeveel dat kan betekenen voor hen.

Ondanks het feit dat ik het al best wel lang doe, blijft radio maken toch iets magisch hebben. Het moment vlak voordat je ‘on-air’ gaat blijft onbeschrijfelijk. Elke keer voel ik de kriebels weer. In de lucht hangt een soort van gezonde spanning; van alle aanwezigen in de studio: de chicks, de gasten en ik zelf. De leader start: ”Je luistert naar Chicks And The City met Natasja Morales”, zodra ik dit hoor gaan de kriebels weg en doe ik mijn ding. De woorden vloeien soepel uit mijn mond, en ik denk  wel eens terug aan dat kleine meisje, dat stille meisje dat ooit bang was om een leesbeurt te krijgen in de klas en geen woord uit haar mond kon krijgen;

Als zij mij nu eens zou kunnen zien!

Natasja Morales


https://nl.wikipedia.org/wiki/Natasja_Morales

www.chicksandthecity.nl

 

Deze tekst draag ik op aan mijn vader Robert Nelson Morales 1949-2017, Rest in peace pap…

Mijn lieve moeder Lya Yvonne Pijpers, bedankt dat je er bent lieve mams!

Mijn zusje Soraya Morales, ben erg trots op jou!

Mijn man Erwin Zimmerman, you are the bomb!

En mijn zoontje Didier, mijn alles en meer…

 

“if you want to get something done, just do it and do it with love”


--


Vond je dit een mooi verhaal? Like, volg en deel het met je vrienden en familie!
We zijn ontzettend benieuwd naar jouw eigen verhaal over Rotterdam. Doe je ook mee met de RotterdamSchrijft schrijfwedstrijd? Je kunt toffe prijzenpakketten winnen. Meer informatie www.rotterdamschrijft.nl