Last call

Last call

Last call

Hoewel het stervensdruk is in de vertrekhal, hoor ik alleen een oorverdovende stilte. De stilte van mijn telefoon, welteverstaan. Voor de zoveelste keer check ik of het apparaat wel aan staat, maar dat bevestigt alleen maar waar ik al bang voor was: hij gaat niet bellen.

Mijn naam wordt omgeroepen. Ik kan mijn vertrek nu niet langer meer uitstellen. Hij alleen had dat gekund, maar hij heeft blijkbaar anders gekozen. Hoewel ik zo had gehoopt dat het anders zou lopen, is dit waar ik diep in mijn hart al bang voor was.

Tijd om te gaan.

Ik check mijn vluchtnummer op het grote scherm en haast me dan naar de gate. Tranen rollen over mijn wangen.

Even later verzoekt de stewardess alle passagiers om hun elektronische apparaten in de vliegtuigmodus te zetten. Net als ik dat wil doen, gaat mijn telefoon. Ik verstijf. Ik zie mijn eigen foto in beeld. Wie belt mij met mijn foto?

‘Mam!’ Mijn dochter klinkt woedend. ‘We hadden nooit dezelfde telefoon moeten nemen, want nu heb je alweer die van mij meegenomen! Die van jou heeft al veertien gemiste oproepen …’