Geen sterren die de weg wijzen

Geen sterren die de weg wijzen - Finalist #MicroVlucht

Geen sterren die de weg wijzen

De vrijwilliger staart de duisternis achter de witte schuimkoppen in.Geen sterren die de weg wijzen deze nacht. Ook de maan is gevlucht, alsof ze niet wil weten wat er door haar aantrekkingskracht op het water gebeurt. Maar de wind is wel aanwezig. Zij huilt, snijdt en roept.

Ze zeggen dat alles went, maar dat geldt niet voor dit. Toch vindt de vrijwilliger zichzelf elke avond hier terug, de capuchon van zijn windjack hoog opgetrokken. De winters zijn hier warmer, maar die meedogenloze wind brengt genoeg kou met zich mee om hem te doen huiveren.

En vannacht brengt de wind ook iets anders mee.

Hij denkt even dat het verbeelding is, niets anders dan het spel van de wind op de golven, maar dan hoort hij hen. Als hij in de richting van het geluid loopt, doemt het bootje al op vanuit de duisternis. De inzittenden - teveel, denkt hij, altijd te veel - komen buiten zichzelf van emotie aan land. Een man duwt een doorweekte peuter in reddingsvest in zijn armen. Een vrouw kust huilend en biddend het zand. Natte korrels blijven aan haar beverige lippen plakken.

Het doet er niet toe.

Ze leven.