Er was eens...

Er was eens... - Finalist#microspel

Er was eens...

Er woonden eens twee meisjes in een groot landhuis. Er werd gelachen, thee gedronken uit het porseleinen servies en volop verkleedspullen uitgeprobeerd. Het was vrolijk in dat huis. Ook zij mocht altijd meedoen en ze genoot van ieder spel. Tot die ene vreselijke dag. Er kwam nieuws waardoor alles in één klap veranderde. Er werd niet meer gelachen, niet meer gespeeld. Het werd somber in het huis. Eerst was zij nog goed genoeg om de meisjes te troosten, maar uiteindelijk droogden de tranen op.
Het huis werd duister en een zwarte dag brak aan. De meisjes keerden zich tegen haar. Zij werd verstopt waar niemand haar vond tot ze helemaal vergeten was.

*

"Stop met duwen, de trap is steil."
"Je durft niet, hè?"
"Echt wel, maar mama vindt het vast niet goed."
"Mama merkt niets want ze is beneden aan het praten met de makelaar, dus ga nu maar."
De twee zusjes komen uit op een donkere zolder. In het midden valt een enkele zonnestraal door een piepklein dakraam. Het schijnt precies op een antieke houten kist. De jongste is het eerste bij de kist en wrijft de dikke laag stof eraf. Ze draait de sleutel om en de deksel gaat krakend open. Met grote ogen kijken de zusjes elkaar aan. De oudste is het snelst en pakt een prachtige porseleinen pop eruit.
"Zouden we er mee mogen spelen?"
"Vast wel." 

*

En als ze heel goed hadden opgelet dan hadden ze op het poppengezicht een kleine glimlach zien verschijnen.