De laatste wandeling van meneer Hendriks

De laatste wandeling van meneer Hendriks - Finalist #MicroVuur

De laatste wandeling van meneer Hendriks

Hij maakte deze wandeling elke avond, maar deze keer was het kouder dan normaal. De sterren deden hem denken aan lichtgevende ijspegels. Zijn rechterbeen trok een beetje, maar als dat alles was op zijn leeftijd, mocht hij zichzelf gelukkig prijzen. Hij stak zijn handen diep in zijn zakken en liep.

*

De chirurg buigt zich over hem heen, een blauw papieren masker om zijn hals bungelend. Het geplastificeerde naamkaartje op zijn borst is onleesbaar. De geur van ether maakt hem bang, maar dat is niets bij de angst die hij voelt als hij aan de doffe, zacht smeulende pijn in zijn gezicht en het verdoofde niet-voelen van zijn benen denkt.

'Meneer Hendriks? Kunt u zich herinneren wat er is gebeurd?'

*

De jongens op het bankje lachten om iets op hun mobiele telefoon. Pas toen hij hen benaderde en hun ogen opflitsten in de koude decembernacht, merkte hij de spanning die van hen afstraalde, de rusteloze agressie.

*

'Meneer Hendriks?' De chirurg wacht nog steeds op antwoord.

Hij slaakt een pijnlijke, rillerige zucht. 'Ik vroeg alleen maar om een vuurtje.'