Oude liefdesbrieven

Oude liefdesbrieven

Oude liefdesbrieven

We gooien oude liefdesbrieven in het vuur en het papier geeft zich langzaam gewonnen aan de warme omhelzingen van de vlammen. Alle geschreven woorden veranderen in de vonken die er niet meer lijken te zijn tussen ons.
‘Dat duurde een eeuwigheid’, zegt ze.
‘Maar ook eeuwigheden gaan voorbij’, antwoord ik.
Aan alles komt immers een einde, dat heb ik geleerd toen mijn moeder haar trouwring door het raam in de Schelde smeet. Of toen mijn honderdentweejarige grootvader afstand deed van het leven. 
‘Kijk maar naar ons, waren wij ook niet voor eeuwig?’, vraagt ze en kijkt me recht in de ogen aan.
Even lijkt het alsof er niets meer tussen ons is dan een oncomfortabele stilte, maar er is geen ontkennen meer aan; onze liefde smeult nog na.