Wanneer het vuur uitdooft

Wanneer het vuur uitdooft

Wanneer het vuur uitdooft

Het gaat langzaam, zo langzaam dat je het nauwelijks merkt.

Het start als een lichte sjaal, zo licht dat het meegevoerd wordt door de wind. Het is aanwezig, maar niet direct.

De sjaals is grijs, niets speciaals. De wind voert het tot op jouw schouder. Jij draagt hem met je mee.

Vreemd, hoe hard je ook probeert, je krijgt de sjaal niet uit. Geeft niets, denk je, het is er maar.

Meer en meer begint de sjaal zich aan te spannen. De omgeving waarin je hem meedraagt, maakt hem vuil maar jij kan hem niet wassen.

Je maakt ook fouten, je morst koffie, nog een vlek erbij.

In een wanhopige poging probeer je het weg te wassen. De anderen mogen het niet merken, wat zouden ze zeggen?

Maar de vlek blijft. Sommigen hebben het al gezien, anderen niet of het kan ze niets schelen.

De intussen vuile sjaal spant zich verder aan, je kan nauwelijks nog ademen.

Nergens heb je nog zin in, het is te verstikkend.

Je neemt medicatie, hopend dat het je wat ademruimte zal geven. Maar heeft dit invloed op de sjaal?

Wanneer heb ik voor het eerst gemerkt dat het vuur in mij langzaam uitdoofde?