Herkenning

Herkenning

Herkenning

Het is een slimme uitvinding. In dit verzorgingshuis met veel dementerende bewoners zijn alle voordeuren anders. Op elke kamerdeur zit een sticker met een levensgrote afbeelding van de voordeur van het vorige huis van de bewoner. Zeker als mensen tientallen jaren in hetzelfde huis hebben gewoond, wekt de voordeur herkenning. Het helpt de mensen hun eigen kamer te vinden.

Sommige deuren hebben een centimersdikke laag stickers op de deur. Bewoners komen en gaan, soms in verbazend rap tempo. De laatste verhuizing komt voor veel ouderen snel als ze eenmaal in een verzorgingshuis komen.

Op mijn tantes deur zit geen dikke laag. De afbeelding van de blauwe deur is verschoten. Alle hoeken van de sticker krullen op. Mijn tante woont er al bijna twintig jaar. Daarmee heeft ze het record van langstzittende bewoner. Met haar 102 jaar is ze niet eens de oudste. Ik vermoed dat ze de 104-jarige mevrouw Dekkers wil overleven.

Vandaag heb ik met mijn tante een wandelingetje gemaakt. Als we teruglopen, stopt ze resoluut bij haar eigen voordeur. Ik wrijf over een van de omkrullende hoeken van de deursticker. Ik zal eens vragen of ze een nieuw exemplaar kunnen drukken.
’Hoe weet u altijd de juiste voordeur terug te vinden?’ vraag ik.
Mijn tantes geheugen laat haar steeds meer in de steek. Het verbaast me dat ze zich de voordeur herinnert van een huis waar ze al twintig jaar niet meer woont.
’De deur met de krullende hoeken,’ zegt mijn tante eenvoudig terwijl we naar binnen gaan.