De eenzame prinses

De eenzame prinses #MicroPaleis

De eenzame prinses

De prinses zat alleen in haar paleis. Ze begreep niet wat er gebeurd was. Gelukkig zijn was het enige wat ze ooit had gewenst. Waarom wilde haar dat niet lukken?

Op een ochtend betrapte ze haar kamermeisje op een zucht en een traan. Het meisje vertelde dat ze verliefd was, maar de ouders van haar geliefde vonden haar te arm om met hun zoon te trouwen. ‘Wat een nonsens!’ zei de prinses, en ze ontsloeg de dienstmeid terstond wegens het verpesten van haar ochtendhumeur. Vervolgens stuurde ze de tuinier de laan uit. Het kamermeisje was zijn liefje; hij ging haar troosten in plaats van de ontbijttafel van de prinses met vers geplukte bloemen op te fleuren.

Zo ging de prinses een tijdje door. Ze zond haar wijze raadsman wandelen toen hij het waagde haar te waarschuwen: ‘Er komt een dag de je geen mensen meer vindt aan wie je de schuld kunt geven voor je gebrek aan geluk; dat wordt een heel eenzame dag.’ Ook de regering moest het ontgelden. De prinses had zoveel volk ontslagen dat niemand nog belastingen kon betalen. De staatskas was leeg en dat was duidelijk de fout van de ministers.

De laatsten die gingen waren haar ouders, de koning en de koningin. Zij konden niet langer toezien hoe hun dochter elke kans op geluk verkeek. Ze stierven van verdriet. Er was niemand meer over om de prinses tot nieuwe koningin te kronen. Zo bleef ze voor eeuwig prinses, eenzaam en ongelukkig in haar paleis.