Eenhoorn #MicroAarde

Eenhoorn #MicroAarde

Eenhoorn #MicroAarde

Ik heb nog eens mijn lichaam uit de schuif gehaald. Ik wil mijn knoken voelen en me de fysieke vermoeidheid herinneren van een stevige wandeling. Het display op mijn cocon vertelt me dat er ondertussen al meer dan vijf jaar verstreken zijn sinds mijn vorige uitstapje. De tijd vliegt wanneer je je amuseert.

De zetel van de eenpersoonsshuttle die me langs de eindeloze rijen van het mensenmagazijn rijdt, bereidt mijn spieren voor om op eigen kracht te bewegen. Het zacht tintelende gevoel roept vergeten verlangens in me op. Het was lang geleden dat ik erotische sensaties met lichamelijkheid associeerde.

Een blik op de console aan de uitgang volstaat om te zien dat de mensheid massaal de virtuele wereld boven de echte aarde verkiest. Artificiële Intelligentie heeft voor elk van ons een veilige omgeving gecreëerd met net genoeg conflict om ons leven interessant te houden. Robots onderhouden op een efficiënte, energiezuinige manier onze coconparken die elk zo'n tien miljoen lichamen herbergen. Toch ben ik de enige mens in een fysiek lichaam in een omtrek van honderd kilometer, zo lees ik op het statusscherm.

Wanneer de poort opengaat, word ik overweldigd door het landschap. Zo ver het oog reikt, staat de natuur in bloei. Vogels in alle kleuren vliegen onbezorgd in het rond. Wat verderop staat een eenhoorn te grazen. Het fabeldier kijkt even op wanneer ik er voorzichtig naartoe loop, en graast dan rustig verder.

Ik besef dat ik dit niet meer aankan. Ik keer op mijn stappen terug.