Masker

Masker

Masker


 
De nieuwigheid was er snel vanaf gesleten. Eerst waren het alleen de zaaltjes die op elkaar leken, de tafeltjes en de onverbiddelijke klok. Vijf minuten om uit te vinden of er een klik is, net genoeg tijd om te zien of hij niet precies zo is als al die anderen. Na een paar avonden herkende ze de sfeer, de nerveuze blikken en de twijfel. Als laatste begon ze gezichten te herkennen. Steeds dezelfde gezichten, dezelfde uitdrukking en de eeuwige hoop.
 
Ze had geen idee waarom ze met het speeddaten begonnen was. Misschien waren het die vriendinnen die zelf al jaren in een grauwe sleur vastzaten, die het niet aan konden zien hoe zij haar leven in eenzaamheid sleet. Uiteindelijk had nieuwsgierigheid haar over het randje getrokken. De advertentie was duidelijk geweest: vijf minuten, dan het volgende gesprek. Voordat je het doorhad vond je de ideale man en kon je over de toekomst gaan denken. Kindjes. Dat was alweer drie maanden geleden. Verdraaid, was dat Joran? En Niels ook weer?

In de hal stond een jonge man met een opvallende wollen jas. Hij had een verzorgd uiterlijk en ze zag de blikken van de dames al voorzichtig zijn richting op dwalen. Hem kende ze nog niet, het moest een nieuweling zijn, uit een slechte relatie gerold of gewoon de eenzaamheid zat. Even werd ze uit haar concentratie gehaald door Petra die in haar handen klapte, het kon beginnen. Snel de maskers op, misschien was vanavond wel dé avond.