Sprookjes

Grootmoeder! Wat heeft u grote geweren?

Sprookjes

Met een klap slaat Zoë het sprookjesboek dicht.

‘Wat een onzin, wie stuurt er nou een kind alleen het bos in?’ Haar nichtje Silvie kijkt haar met grote beschuldigende ogen aan.

‘Waarom stop je? Ga verder!’ Silvie slaat haar armen over elkaar en pruilt.

‘Je had allang in dromenland moeten zijn. Als je niet slaapt wanneer je ouders terug zijn dan zwaait er wat. Zowel voor jou als voor mij.’ Ze propt het sprookjesboek van de gebroeders Grimm tussen de rest van de boeken in de kast terwijl Silvie zit te mokken.

‘Ben je niet te oud voor sprookjes nu je tien bent?’

‘Nee! Sprookjes zijn leuk!’ Zoë rolt met haar ogen.

‘Weet je wat nog leuker is? Bedtijd! Moet ik je instoppen?’ Silvie schudt haar hoofd en draait zich op haar buik onder de dekens.

‘Welterusten!’ Er klinkt een vaag gemompel vanonder het dekbed. Zuchtend knipt Zoë het licht uit en sluit de deur achter haar.

Even blijft ze bij de deur luisteren maar het lijkt erop dat haar rebelse nichtje uiteindelijk toch in slaap is gevallen. Na vijf slokjes water, zeven verhaaltjes en drie pogingen om te slapen zou het eens tijd worden. Stilletjes loopt ze naar beneden richting de woonkamer waar ze op de bank ploft.

Verveeld zapt Zoë langs de kanalen op T.V. tot ze op National Geographic blijft hangen. Een documentaire over wolven. Hoe toepasselijk, ze had net nog Roodkapje voorgelezen.

Ze neemt een slok van haar lauwe cola en kijkt op haar mobiel. Inmiddels was het tien uur en nog geen appje van haar oom en tante. Dit kon wel eens een lange avond worden. Ze gaapt en zakt dieper weg in de zachte kussens terwijl ze slaperig luistert naar de monotone stem over Alpha’s en hun roedels.

Zeg Roodkapje, waar ga je henen?