Decemberavond

Decemberavond #Microdeur

Decemberavond

Er wordt hard op de deur geklopt. En nog eens. Ik ben bang. Wie zou dat zijn? Papa en mama hebben gezegd dat ik niet open mag doen. Ze zijn zo weer thuis, alleen even kruiden halen voor de spekkoek. Voorzichtig gluur ik vanachter het gordijn van het keukenraam naar buiten. Het is al donker, dus ik zie niet veel. Ik zie niemand staan, maar er staat wel iets glinsterends rechtop tegen de buitenmuur. Een wapen? En wat staat daar bij de tuintafel op de grond? Zo’n zak heb ik eerder gezien. Ik ril.

Ze moeten ons hebben gevolgd op die hele lange reis met de boot. Maar dat is onzin. Wie zou er zo lang op een boot zitten als je niet hoeft te vluchten? Maar toch moeten we het zekere voor het onzekere nemen. Als papa en mama thuiskomen, zal ik zeggen dat we onze koffers meteen moeten pakken en ontsnappen. Alweer. Ik loop alvast naar de kapstok om mijn warme winterjas te pakken. Het is al koud begin december.

Bij de brievenbus zie ik gekke bruine snoepjes liggen. Wanneer hebben ze die stiekem naar binnen gegooid? Gelukkig slaapt mijn zusje, die zou ze meteen gepakt hebben natuurlijk. Buiten hoor ik mensen zingen: "Daar wordt aan de deur geklopt, wie zou dat zijn?" Ja, zingen is het beste als je bang bent. Dat heeft me al vaker geholpen. Ik knijp mijn ogen dicht en zing bibberend mee. Ik hoop dat ze ons huisje stilletjes voorbijgaan.